blog 89 logopedie Toen ik in Nederland was heb ik hartstikke mooi logopedie materiaal gekregen van Greet Nietsch. Zij zit nu in ons bestuur, maar was logopediste, ook een aantal jaren in Afrika. Bedankt Greet! Nu zijn wij op de Lumen Mundi school geen van allen logopedist, maar we gebruiken het materiaal elke dag. En doen zo wat we kunnen. De kinderen vinden het hartstikke leuk en ze leren er veel van. Met name de kinderen die 'lui' mondgedrag vertonen. Ik vind het super om in de bus van Gilbert een 'Good morning' te horen en dat ik na een correctie het ook werkelijk kan verstaan. Gilbert heeft veel last van spasmes en stoot eigenlijk meer klanken uit dan woorden. (Waar hij tijdens het lezen soms ook dankbaar 'misbruik' van maakt!) Omdat iedereen daaraan gewend is, laten we dat ook gebeuren. En dat is nu dus veranderd! Ik wil wel hier toevoegen, dat er vaak, niet of nauwelijks gesproken wordt met de kinderen. Dit uit onwetendheid en ook vanuit een houding: "Ze zijn toch gehandicapt en kunnen dus niets." Maar het is wel zeer te betreuren. Ook voor een 'normaal' kind geldt: als er niet tegen gesproken wordt, zal een kind niet leren spreken. We hebben hier dus nog heel veel te winnen!

Paul Asiawon werkt nu officieel bij ons. Hij is afgestudeerd op de universiteit als leraar Integrate Science. Hij heeft geen baan gekregen (hij zit in een rolstoel...) Maar wij zijn superblij met hem!

We kregen bezoek van de Municipal Chief Executive en de directeur van Social Directorate. Spannend, maar ook zeer waardevol!

Oei, en toen konden we niet meer naar Sandema!

In Burkina Faso verrasten we de ouders van Arafat met een bezoek,

In Paga zijn we naar de krokodillen geweest. Dat alleen was al spannend, maar we mochten er een ook aanraken...Je moet maar durven!

We hebben een nieuw kind op school: Swabiratu. Ze glimlacht de hele tijd. Ze is 5 jaar oud en sluit zich aan bij de groep van Meriga. Swabiratu kan praten, noch lopen. Meriga masseert haar elke dag. We hopen dat ze in de toekomst rechtop kan lopen en zitten. Meriga heeft vier kinderen in haar groep. We kunnen nu zeggen dat het vol is. In Godfreds groep hebben we 8 kinderen, in Mary's groep 5, en last but not least: Arafat als eerste leerling in de Community Based Workshop. De manier van werken is veranderd. We werken niet meer met de groep als geheel, uitzonderingen daargelaten. Het betekent dat elk kind de aandacht krijgt die hij of zij nodig heeft. Dit is moeilijk voor de leerkrachten, omdat ze altijd moeten observeren en bijhouden wat iedereen doet. Maar het resultaat is er: Saviour en Ezekiel lezen steeds beter. (Ter informatie: vorig schooljaar heeft Ghana Education Service een onderzoek gedaan naar het leesniveau in Sandema, eind basisschool. Het resultaat: kinderen die konden lezen, was minder dan 10%!) 's Ochtends, na de opening en het ontbijt, beginnen we met het leren: rekenen, fonetisch lezen, Engelse taal, geschiedenis, aardrijkskunde. Na de lunch doen we handvaardigheid, verhalen vertellen, fijne motoriek oefeningen, lichamelijke opvoeding of spelletjes. Allemaal in kleine groepen die ongeveer hetzelfde niveau hebben. Op vrijdagmiddag maken we (allemaal) de klas schoon en/of dansen we en maken muziek. Muziek en dans is altijd een feestje!

16 Januari arriveerde Anja in Sandema. De volgende maandag kwam ze voor het eerst naar school. Ze was een beetje nerveus, omdat ze geen leerkracht is en ook niet gewend is om te werken met kinderen met een beperking. Maar ze heeft fantastisch werk geleverd! Om eerlijk te zijn deed ze alles waar wij geen tijd voor hebben. Ze las met de kinderen, maakte veel kunstwerken (maakte een ketting van rietjes (die de kinderen nog steeds dragen), maakte pompons met iedereen, maakte olifantengezichten om wat spraaklessen te geven..... en nog veel meer! Ze gaf ook alle kinderen nieuwe kleding; Ze bracht nieuwe boeken, nieuwe materialen en, last but not least: een koel-vries combinatie! We zijn daar erg blij en dankbaar voor. Wat de kinderen het leukst vonden, was de ballonman. Anja bracht ballonnen mee die je aan elkaar kunt knopen. Dat is heel bijzonder. Ze maakte er een man van. De man hing aan het plafond en de kinderen zaten eromheen, in een grote cirkel. Ze hadden allemaal een stuk karton. Godfred speelde op de trommel: luid betekende snel zwaaien en zacht trommelen betekende langzaam zwaaien. Toen de kinderen hard wapperden, danste de ballonman wild, en als de kinderen langzaam wapperden, danste de ballonnopper langzaam. Het was hard werken en heel leuk! Anja, heel erg bedankt voor alles wat je hebt gedaan. (Ik weet dat ik niet alles heb genoemd). En wij allemaal, personeel en kinderen, willen graag dat je nog eens komt!

Father Isaac nodigde ons uit om ons kerstspel op te voeren in Chuchuliga, in zijn kerk. Natuurlijk gingen we daarheen. Het is een enorm avontuur voor onze kinderen. Het was tijdens de vakantie, dus dat maakte het ook een avontuur voor de staf. Op zaterdag gingen Kojo, Asiawon en Margreet naar Chuchuliga om te zien hoe we alles zouden organiseren en om de kleding en rekwisieten mee te nemen. Dat duurde lang, want er was een vergadering gaande met het voetbalteam. Op zondag ging Margreet vroeg in de ochtend Asiuk en Saviour ophalen in Siniensi. Daarna alle andere kinderen. Sommige ouders waren het vergeten, dus moesten we vaak wachten. Maar uiteindelijk waren we net op tijd in de kerk voor de mis. Na de mis kleedden we ons om en het publiek ging naar buiten. Oh... Optreden in een andere plaats is moeilijk! David, onze engel Gabriël, had geen idee waar hij heen moest. En zelfs het personeel was vergeten dat je niet hard kunt praten als je alleen achter een mat staat! Maar het was geweldig! Het publiek was erg enthousiast. Ze lieten het horen door luid te klappen, maar ook door te doneren! Wauw! Als afsluiting gingen we naar Sandema voor een maaltijd in het gemeenschapscentrum. Het was een geweldige, nieuwe ervaring!